Исповед на празната душа

Дојди ми

, 25 2021 01:37:27 +0200

Кога ноќта е најцрна
Разговарам со тебе
Те замислувам како ѕвезда
И ти се обраќам на тебе
Секогаш кога споменот на тебе
Ми прелетува пред очи
Насмевка развлекувам
И солзи навираат
И се надевам дека небото е црно само од долу
Се надевам таму горе кај тебе денот царува
Ти тоа го заслужи после твојата црна судбина
Па кога ноќта е најцрна
Разговарам со тебе
Не си заборавена
Недостигот не стивнува
И сакам на сон да ми дојдеш
Да те видам, не само да се сеќавам
Кога ноќта е најцрна
На сон дојди ми
Таму можам и да те прегрнам.

Бакни ме

, 25 2021 01:26:43 +0200

Бакни ме како да сум ти прва
Во бестрага
Бакни ме како да сум ти последна
Бакни ме и речи збогум
Крајот наш е неизбежен
Само бакни ме како на почеток
Бакни ме и не престанувај
Нека застане времето
Нека застане светот
Нека застанат реките
Нека застане животот
Само ти не престанувај
Секој крај на крајот доаѓа нели
Дојде нашиот и без бакнежот наш
Но сепак бакни ме
Нека биде крај за паметење
И се нека оди бестрага.

Кој кому вирус е?

, 06 2021 01:17:17 +0200

Проклетство како современ жиг на сегашното општество. Животот го разболевме, буквално. Незаситени од гламурот на доброто здравје, жедни за се она што го немаме - несвесни за неговата излишност, ја извалкавме единствената вистинска среќа - слободата. Сега превезот симнат од очи ни ги покрива носот и усните и сега гледаме како е да го дишиме отровот на сопственото тело и како тоа да не е доволно изопачено, нашите познаници, пријатели, нашите сакани умираат. Го разболевме животот. Имавме се, можевме да вдишиме длабоко и да го апсорбираме секој момент од денот, во кафуле, во парк, во домот без да бидеме броени, без да бидеме тестирани. Можевме да скитаме по цели ноќи, да ни чкрипат гласните жици од пеењето до зори, можевме да се прегрнеме, да се љубиме, по ѓаволите - можевме да се вљубиме! Сега кога животот е болен од премногу пари, од премногу злоба, од некому премногу дадена моќ, ние сме за него вирус, а тој се лечи, се чисти. Успеавме да го разболеме животот и казнети, по втор пат, пролетта да ја гледаме низ прозор.

И ПОСЛЕДЕН ДА СИ

, 21 2020 22:05:14 +0200

И последен да си

не би ти се дала

и последен да си

не би била твоја

и кога би била

би била со резерва

оти и последен да си

секогаш би бил туѓ

и никогаш на една жена

Не би припаѓал ти

и никогаш една жена

тебе не би ти била доволна

Кажав „да“!

, 03 2020 18:19:11 +0100

Кажав „да“ иако во мене се беше мртво.
Додека клекнат пред мене со очи полни надеж чекаше да зборнам јас само сакав да ме снема. Немав душа во мене да се израдува, да се растрепери. Немав срце во мене да прескокне, да тупоти. Имав само ладен поглед и едно "зошто сега?" во умот. Кажав „да“ оти три години се сторија, кажав „да“ оти никогаш немаше да го оставам. Сакав да врескам „не!“ оти знаев портите од стариот живот ми се затворија. 23 години. Зрно грашок, па полна шака смеа, па детски гласен џагор, па солзи од прва љубов, па "добре дојде во светот на возрасните", па "те сакам", па имаше уште толку многу за мене, а сега како да нема ништо. Тој праша, јас кажав „да“. Сега сме тој во една, јас во друга соба. Сега спијам понемирно отколку кога спиев сама. Сега кажав „да“ и понесреќна не знам дали некогаш сум била. Поизгубена не знам дали некогаш сум се чувствувала, понесакана не знам дали некогаш би била. А носам прстен и како карпа ми тежи, ме потсетува на сите мои сонови и желби и на нивниот "величествен" крај.
Кажав „да“ и како во смрт да ме испратија, свесна дека никогаш исто повеќе не може да биде. Никогаш ништо исто повеќе не ќе биде.

***

, 04 2020 23:55:54 +0100

Полна сум недостатоци. Како сирење глодано од глувци и стаорци, дупки и пукнатини по кожата, внатре во душата. Секоја дупка има свое име. Една го носи моето, една го носи неговото, една ја крстив по нејзиното, една се отвара поради твоето.
Ти си човек кој има се што мразам. Ти си женкар, ти си кловн, ти си лицемер и лажго, ненаситен и себичен. Ти ја носиш секоја особина која ја огрдува човековата убавина. Ти си само една убава грдотија и гнасотија.
Јас сум гад, човек - гад. Многу добро паметам, скоро никогаш не простувам и секогаш се одмаздувам. Јас верувам во тоа дека сите сме исти и како што ме здоболело мене од тебе, така ќе те здоболи и тебе од мене. Тој избор тежи многу и тежи непрекинато и изморува, истоштува ама не давам прошка без повраток.
Омраза ме совладува, омраза према тебе. Ја нагризува љубовта која некогаш ја чувствував, надежта која некогаш вирееше во мене. Се убедував самата себе си дека конечно нешто добро се случува во мојот живот и дека ти ќе бидеш она мое "засекогаш", но погрешив. Ме потцени, ме подгази, си поигра и повторно на старо се враќаш, а не сфаќаш дека назад повеќе за тебе нема. Назад тебе повеќе ништо не те чека, тебе повеќе ништо нема да ти биде дадено, но се ќе ти биде запленето, срцето ќе ти биде одземено и згазено.
Денес е недела, денот со сончев зрак е гален, па што ако е февруари? Уште два дена и треба да се прослави нашата годишнина и ќе се прослави и ќе се налее вино и ќе гледам во шанкерот, во келнерот, во дечкото две маси преку мене и ќе наздравиме. ЖИВЕЛИ! За уште еден крај во мојот живот, за новиот почеток.

Јас и ти

, 05 2020 17:58:13 +0100

Јас и ти совршено се разбираме Со поглед Со молк Со насмевка Јас и ти совршено се разбираме Со збор Со кавга Со шамар Јас и ти совршено се разбираме Со солзи Со плач Со лелек Јас и ти совршено се разбираме Со бакнеж најчесто Со допир најмногу Со љубов бескрајно

МИЗЕРИЈА

, 05 2020 01:06:23 +0100

Мислиш светот на плеќи ти легнал
Изобилије неправда, нечовечност
Те забораваат откако ќе те искористат
Егзистенција, каква?
Рани со потпис од најмилите
Извини, си велам, знам дека боли, извини
Јачиш бол чиниш лав рика, но во себе
А од утре, од почеток.

Каде брзаш

, 21 2019 03:22:59 +0100

Каде брзаш?
И утре ќе изгрее сонцето
И ќе го обели денот
Како денес
И утре ќе изгрее месечината
И ќе ја осветли ноќта
Како денес.

Каде брзаш?
Секое утре е исто како денес
Исто како вчера
И откако ќе умреш
Утрето ќе изгрее сонцето
И ќе го обели денот
Утрето ќе изгрее месечината
И ќе ја осветли ноќта
И ќе биде се исто како денес
Исто како вчера.

Каде брзаш?

***

, 16 2019 14:55:25 +0100

Те гледам и како милион години да поминале И како два живота да ни згаснале И како ѕвезда да паѓа во очите твои И посакувам желба да посакам И да ми се оствари Те гледам и како крвави битки да сме извојувале И како еден против друг да сме се бореле И како се уште бодеж во едната рака да криеме И како смрт повторно да не чека Те гледам и не знам дали е среќа или тага И не знам дали тука треба да бидеме И не знам зошто постоиме И не знам до кога вака Те гледам и ми недостигаш И сакам животот од тебе да го истиснам И да го исцедам како лимон зрел И да не скиселам лице Да ти ја испијам душичката што смисла ти дава И никогаш повеќе да не ми недостигаш Да бидеш со мене Да бидеш во мене Да бидеме едно За никогаш повеќе да не ти посакам смрт За никогаш повеќе да не ти посакам бол За никогаш повеќе да не почувствувам копнеж За да не се прашувам дали јас и ти И тоа ќе биде засекогаш.