Argument Više

Recent Mossad Undisclosed 'False Flag' Operations - Part I

, 20 2007 18:57:47 +0100

by Trowbridge H. Ford

The assassination of Serbian Prime Minister Zoran Djindjic on March 12, 2003 had all the hallmarks of a coup d'etat - what various covert operators, especially ones from Israel's Mossad, had deliberately arranged to make look like one - but it was actually just a deliberate effort to get rid of the most likely troublemaker before it was too late. Djindjic seemed a most unlikely one since he had the least nefarious past of all the others who had seen to former President Slobodan Milosevic's defeat in the presidential election in October 2000, and had helped arrange his transfer to the War Crimes Tribunal in The Hague. Djindjic, though, had a keen sense of which way the wind was blowing during Yugoslavia's recent past, and had nearly always been the first one to change directions when conditions seemed to call for it. The Prime Minister knew that the task ahead now was seeing that the war criminals, domestic and foreign, followed Slobodan to the tribunal. The only trouble in doing so was that he crossed the man who had made a career of stopping in their tracks such policy innovators: the Mossad's Director Meir Dagan.

Djindjic was born in Bosnia, the son of a Yugoslav army officer serving there, and his changes of posts soon took him to Belgrade where Zoran began a serious academic career in philosophy at its university, a most politically-charged endeavor, given Marshal Tito's efforts to steer a course between East and West during the height of the Cold War. Djindjic soon fell afoul of the authorities by organizing student demonstrations against how they conducted affairs, resulting his being imprisoned in 1974, and obliging him to flee to Frankfurt three years later so that he could complete his studies. There he studied under Jurgen Habermas at the University of Konstantz who objected to the resigned pessimism of fellow theoretical social thinkers like Max Herkeimer, and said so in The Theory of Communicative Action. Djindjic not only took the message to heart, but went back to Yugoslavia in 1987 to spread the message by helping see that Habermas was made a member of the Serbian Academy of Sciences and Arts the following year, and that Milosevic became President in 1989.

Djindjic, while teaching at the University of Novi Sad, soon became disillusioned again about how affairs were going, helping found the radical Democratic Party (DS), and becoming its president in 1993 while organizing protests against the elections Milosevic annulled because he disliked the results. Djindjic soon, however, favored the break-up of both Bosnia and Yugoslavia because he believed that Serbs could not peacefully live with Bosniacs and Muslims. "In 1994," CNN reported after his assassination, "he visited the Bosnian Serb headquarters in Pale as they laid seige to neaby Sararjevo, Reuters said," possibly resulting in his being photographed in the famous video which showed all the covert operators, probably including Israelis too, involved in the operation - what became so explosive at Milosevic's war crimes trial at The Hague. This would demonstrate that Djindjic had been most self-serving when he shipped the ousted President to the tribunal in June 2001 in exchange for $1,200,000,000 in international ecomonic aid.

Still, Djindjic was able to get elected Belgrade's mayor in 1996, thanks to the Zajedno ('Together') coalition which he put together with Vuk Draskovic's SPO party, and Vesna Pesic's GSS party, but the coalition fell apart after four months when Djindjic's radicalism could not be coopted into the President's expansionist plans at the expense of Kosovo. The demonstrations in Belgrade Djindjic organized in October 1997 to out Milosevic were completely upstaged by his confrontation with NATO over the province's future.

During the countdown to NATO's bombing campaign to force the Serbs to withdraw from Kosovo, Milosevic finally fell out with the provocative publisher Slavko Curuviga, apparently because he had learned of Yugoslavia's collusion with the Israelis in trying to oust the Muslims from Bosnia and now in Kosovo, and threatened to tell. The publishing mogul had already tipped his hand by writing an open letter, entitled "What Now Milosevic?", to the President in October 1998, claiming that he was the source of all the country's problems. Moreoever, Curuviga was a close friend of former security chief boss, Jovica Stanisic, but unlike the sacked security chief, he could not simply be silenced by being replaced by a new crony. Curuviga had his own media network, based upon the most influential daily newspaper, Dnevni Telegraf, and The European, a most important outlet if Yugoslavia ever hoped to join the EU, and if Curuviga started crowing about what had really been going on - what seemed to be in the offing when he was forced to move its headquarters to Montenegro, the Serbian dictator could be in big trouble, and he knew it.

When the bombing campaign commenced, the threats against Curuviga only increased, especially after a NATO F-111 was knocked down - thanks to the latest radar that the Israelis had apparently made available to Milosevic's presidential residence, and making Curuviga's media empire an even bigger danger. And almost everyone was acknowledging that it was what the publisher knew, and not what any prying reporters may say which put him on the top of Milosevic's hit list. Two and a half weeks into the campaign, on April 11th, Curuviga was gunned down by two masked gunmen has he entered an apartment building complex with his girl friend.

Djindjic fled to Montenegro, fearing that he was the next target. He had already been recognized by Time magazine as a man to be reckoned with during the 21st century, and Milosevic used a picture of him shaking hands with arch-enemy Bill Clinton to help mobilize public opposition to NATO's destructive campaign. Djindjic went even further afield when NATO action destroyed the President's radar listening post in his own residence, forcing the Chinese Embassy to supply the missing aerial reconnaissance. When this was destroyed on May 7th, NATO did to the country what the Israelis had been hoping to do in Lebanon during their recent bombardment - making it an economic basketcase by destroying its infrastructure - but Tel Aviv had to honor restrictions which NATO never faced. Three weeks later, Milosevic's forces withdrew from Kosovo, and the war ended.

Djindjic returned in July 1999 to Serbia where he was tried in camera for endangering state security but he was soon released by Milosevic. Djindjic then helped put together the forces which contested the President's re-election with Kostunica's candidacy in October 2000, and when Milosevic was defeated, Djindjic led the 18-party Democratic coalition which forced him to give up his office, and won Serbia's parliamentary elections, resulting in his becoming its Prime Minister on January 25, 2001. In the meantime, Milosevic had holed himself up in his villa, threatening to kill anyone who came to get him to answer an indictment for alleged war crimes, whether the trial was held in Serbia or in The Hague. President Kostunica had a ban on any extraditions anywhere.

Also, Milosevic's fate took on an international dimension which has not been properly aired. Just when Clinton was considering a pardon for Marc Rich because of his role with Israel in helping Milosevic combat Yugoslavia's Muslims and their ambitions, the Chinese Secret Intelligence Service's Director of Strategy, Colonel Xu Junping, defected to the United States, threatening apparently to tell all about Beijing's assistance in the process, plus much more. China became so alarmed, it seems, at the prospect of the defector telling all about Israel's and its assistance to Milosevic - undercutting any proposed trial of him at The Hague - that it forced a confrontation with Washington. On April 1, 2001, Chinese fighters forced an American EP-3E Aries II spy plane, with 24 US crewmen on board, to crash-land on China's Hainan Island, expecting to force Washington to hand over Xu Junping for the crew, especially since Beijing had lost one of its pilots in achieving the forced landing.

The American spy plane, based at the Whidby Island Naval Air Station in Washington State, was loaded with all kinds of eavesdropping, translating, and communicating systems, and the Chinese leadership was confident that Washington would quickly agree to give up Xu Junping for the most sought-after spy plane, said to be worth $100 million. It had been monitoring the activities of a newly-purchased, Russian-made Sovremenny-class destroyer in the South China Sea - what US Navy brass considered the greatest threat to its carrier-based task forces controlling the area. While Beijing said it would treat the captured spooks as hostages until the defector was handed back, Washington stood firm against any deal, threatening long-term consequences to the Chinese relationship if Beijing persisted in its demands, resulting two weeks later in the crew being returned, but not the precious plane.

In April 2002, Gordon Thomas, the West's most knowledgeable researcher of Israeli intelligence, revealed that the Chinese were allegedly so incensed about the failure to get back the whistleblowing Xu Junping that they took dire measures to keep the former Yugoslav President from telling all at The Hague: "How China secretly helped Slobodan Milosevic during the Balkans War - and how a CSIS squad flew to Belgrade, ready to whisk Milosevic to sanctuary in China shortly before he was arrested and sent to The Hague War Crimes Tribunal. " (Quoted from "China's War Inside America," no. 39, Globe-Intel, April 14, 2002. )Thomas added that both Iraq and Iran were set to go nuclear by 2005.

While Thomas's claims were most persuasive in Washington and London, they were only black propaganda of the worst kind. How Xu Junping could have known in December 2000 that the Chinese had a reckless covert plan to rescue Milosevic - who still had not been arrested - is beyond belief. There was no need to even think about rescuing him forcefully yet. Then, if the Chinese were willing to take any risk to get Xu Junping back, why did they simply hand over the 24 American hostages in a matter of only 11 days after the Hainan Island incident?There apparently was no plan that Xu Junping somehow miraculously knew about, and Beijing was ecstatic at having captured the super secret spy plane's technology - what could keep it informed about what even North Korea was doing in the way of developing nuclear weapons and missles - without serious consequences - what made President Clinton's cancellation of the contract between Prime Minister Ehud Barak and China's Jaing Zemin to ship its Phalcons to China merely a minor inconvenience.

Kome pripada iznetih 11 milijardi USD na Kipar?

, 15 2007 17:25:19 +0100

Poslednjih dana svedoci smo ponovnog talasa velikih medijskih špekulacija o tome koliko je novca izneto na Kipar, odakle on dolazi i gde je sve otišao. Iako, nema sumnje, da su se mnogi ljudi tu obogatili, da je pri tom Srbija osiromašena treba istaći i neke druge isto tako bitne činjenice da bi se razumelo poslovanje Srpske privrede pod sankcijama.

Te činjenice su da je tih 11 mlijardi USD izneto u periodu od 8 godina (1992-2000) da su vladale sankcije prema SRJ i da je to verovatno ukupan uvoz Srbije u to vreme, jer je jedino odatle bilo moguće vršiti međunardona plaćanja u ime izolovane zemlje. Ne mođe se reći da su celu tu svotu novca, ako je uopšte tolika uzeli tajkuni, da sve to potiče od kriminala, jer je sve to izneto na Kipar služilo da se pokrije potreba za sirovinama od strane domaće privrede koja je trpela žestoke sankcije koje su nešto ublažene sredinom 1995 godine.

Sama offshore ideja je u redu za poslovanje pod sankcijama i njoj se ne može ništa prigovoriti, jedino što se moše prigovoriti je ko je uzrok sankcija, koje deo tog novca stavio u svoje džepove da li je tamo i novac od ratnog, narko ili bilo kog drugog kriminala, kao i da li su se tamo kupovali najbolji proizvodi i sirovine za Srbiju.

Mišković na proslavi PKSa

, 14 2007 15:26:53 +0100

Prvi čovek Srbije na Forbesovoj listi, Miroslav Mišković pojavio se na proslavi PKSa sinoć u Narodnom Pozorištu. Čovek koji je davno trebao da završi u zatvoru a njegova imovina prenesena na nove vlasnike kao što su penzioni, zdravstveni i ostali javni fondovi, slobodno se kreće po zemlji Srbiji i posećuje najviše svečanosti. Predsednik PKSa, na slici, izgleda nema ništa protiv toga.

Sa oligarhijskim vidom kapitalizma prema kome se kreće naša zemlja građanima se ne piše ništa dobro. Tim pre što regionalne integracije postaju sve više neminovne a ovakvi ljudi se u njima nude kao nešto najbolje iz Srbije. To najbolje pokazuje izjava vlasnika Delta Holdinga od pre mesec dana kako sržava treba da pomogne velike privredne sisteme u regionalnim integracijama. Mišković želi po svaku cenu da se dokopa Londonske berze i da na njoj objavi akcije svoje kompanije ili buduće kompanije koja će nastati fuzijom jedne od njegovih firmi i Agrokora iz Hrvatske, vlasnika Ivice Todorića, i da na taj način zauvek uceni Srbiju koja će od njegovog gonjenja tada biti prinuđena da odustane makar i u mislima. Jer, opšte je poznato da ako neka zemlja pravi probleme vlasnicima akcija firmi koje se kotiraju na LSE (London Stock Exchange), tada ostali investitori listom odustaju od investiranja u tu zemlju. Za taj njegov naum mu je potrebna vrednost firme oko tri milijarde eura, što fuzijom sa ostalim firmama u regionu čiji su vlasnici na sličan način došli do kapitala ima šanse da ostvari za dve tri godine. U međuvremenu će se osloniti na sestrića Mlađana Dinkića, koji za sada sasvim dobro mu drži leđa u vladi a kako stvari stoje tako će biti i u narednim vladama, jer Dinkić ne namerava da ode.

Nama građanima ništa drugo ne preostaje nego da preko novih tehnoligja kao što su Internet, i nekih veoma malih ostataka slobodnih medija o tome diskutijemo, da jačamo sindikate i da tako pokušamo da stanemo na put zverima koje nisu nimalo naivne i poštene. Vlast koju biramo teško da nam u tome može pomoći jer je dobrim delom i sama u kriminalu ili je nesposobna da ga reši, a i ako se pojeavi po neko ko bi to možda mogao da uradi taj bi vrlo brzo nestao sa političke pozornice.

Moral sveštenika SPC

, 09 2007 18:40:41 +0100

U poslednje vreme svedoci smo čestih priloga RTV B92 o kršenju moralnih normi sveštenika SPC. To samo po sebi ne bi bilo ništa čudno ukoliko se prijavi poneki manji incident i to sporadično. Međutimm, ako se takvi prilozi pojavljuju iz meseca u mesec onda takavo stanje se samo po sebi nameće na razmišljanje. Kao religiozan čovek koji odvaja veru od crkve i smatra crkvu reprezentom religije nameću se dve teze kao odgovarajuće.

Prema jednoj, neko želi da uništi crkvu kao instituciju jer jedino što je u Srbiji još ostalo kao institucionalni autoritet su vojska i crkva. Vojska je već dobrim delom razorena dok razazaranje crkve je upravo u toku. Time bi se uništila i poslednja institucija prema kojoj postoji vera Srba. Tako bi Srpski narod postao potpuno demoralisan uništen i sprovele bi se sve aspiracije rastakanja Srpske države i manipulacija Srpskim narodom.

Obzirom da nisam pristalica teorija zavere i vere da su se svi urotili protiv Srba i drugih slobodarskih naroda moguće je i da je stanje našeg morala zaista na tom nivou da su i sveštenici kao etički stubovi društva dovedeni u pitanje. To je možda i verovatnije imajući u vidu kvalitet ličnosti i sposobnost ljudi koji odlaze da budu sveštenici. Iz toga verovatno, vremenom, proizilaze događaji kojih smo preko TVa svi svedoci.

Rešavanje tog pitanja, po meni, je poboljšanje kvaliteta obrazovanja crkvenih radnika, poboljšanje njihovog materijalnog stanja i pažljiv odabir pojedinaca koji žele da to postanu.

Miroslav Mišković na Forbes-ovoj listi za 2007 godinu

, 09 2007 17:28:14 +0100

Prvi put od kada postoji lista svetskih milijardera magazina Forbes jedan državljanin Srbije se našao na njoj. U pitanju jesvim Srbima poznat biznismen Miroslav Mišković. To samo po sebi u nekoj normalnoj zemlji bi donekle trebalo da predstavlja i informaciju vrednu radovanja a dotičan gospodin bi zasluživao najviše poslovne nagrade u toj zemlji, a možda bi se od njega i zahtevalo da napiše knjigu o vođenju preduzeća jer kao takav predstavlja pravu dragocenost za zemlju. Ali samo normalnoj!

U Srbi ova informacija dobija sasvim drugo svetlo i još jedan je dokaz pljačke velikih razmera naše države Srbije. Pljačke koja se odvijala, i dan danas se odvija pred našim očima. Postavlja se pitanje da li država Srbija kao država ima smisla da li mi nekud idemo da li imamo smisao i da li naš rad nešto vredi. To su stvari koje svi mi moramo da se zapitamo jer smo mi glasali za socijal demokratski ustav gde se razlike između ljudi smanjuju (osim onih nužnih da neko mora da bude direktor a neko spremačica), a ne povećavaju do neslućenih razmera.

Ugledi svetski ekonomisti kažu da je moralni odnos najmanje i najveće plate građana jedne države maksimalno 1:20. Ako je u državi Srbiji minimalna plata 150e, sami izračunajte moralno maksimalnu kao realnu maksimalnu platu. To sve govori gde se nalazimo kao društvo i kao pojedinci.

Treba li Srbiji Kosovo?

, 09 2007 03:01:31 +0100

Danas kada živimo u veku u kojem se za četiri godine desi više bitnih događaja nego nekada za pola veka, kada se celo čovečanstvo oseća da će u narednoj deceniji XXI veka dobiti odgovore na sva politička, ekonomska naučna i filo zofska pitanja, na ovome svetu postoje još uvek zemlje i narodi koji iživljavaju svoje nacionalizme i konstituišu svoje nacionalne države.

Jedan od tih naroda je Albanski narod, sastavljen od poludivljih plemena i na veoma zaostalom stupnju ekonomskog razvoja. Sa tim naordom smo mi Srbi ušli u veoma težak konflikt i iz njega do dan danas nikako da izađemo. Stalno se borimo za naš narod a našeg naroda je tamo sve manje, borimo se za teritoriju a ona je sve manja. Zašto onda imajući sve ovo u vidu ne rezonujemo drugačije? Zašto ne rezonujemo kao racionalni ljudi polazeći od sledećih činjenica,

Albanskom narodu će trebati jako puno vremena da promeni svoju kulturu i izgradi sebe kao ozbiljnu civilizaciju sa jakim institucijama i ekonomskim sistemom
Albanski narod ima jako visoku stopu nataliteta
Albanski narod gaji skoro iskonski antagoniyam prema Srpskom narodu

na sledeći način:

Nama je mоžda Ahtisari učinio uslugu
Treba da nam bude cilj da unapredimo našu Srbiju da je ekonomski ojačamo i institucionalno učvrstimo
Da pokušamo da za Kosovo dobijemo otpis SVIH dugova i članstvo u EU sa unapred definisanim ograničenjima koja štite našu ekonomiju od konkurencije EU (dakle uzmemo sve najbolje što donosi članstvo ali ne i ono loše)
Zatražimo novu kreditnu liniju tešku 10tak milijardi EUR

i tako postavimo temelje za nov početak Srbije i konačno ostavimo ovaj vek iza nas koji smo potrošili uzalud!

Insajder na B92 (samo čiji)

, 09 2007 02:30:14 +0100

Prošlog ponedeljka prikazana je druga emisija serijala Insajder o iznošenju novca iz zemlje. Iako za vreme cele emisije ne postoji prekid za reklamni blok što je samo po sebi začuđujuće jer se postavlja pitanje kako se finansira ta emisija, u poslednjoj emisiji moglo se doći do zanimljivih zaključaka.

Jedan od njih je očigledan a to je da Dinkić brani Miškovića kada mu novinarka Brankica postavlja pitanje za namenu novca koji je odlazio na Miškovićeve račune na Kipru, kada on odgovara da je to bio smešan novac i da je to bilo uglavnom za 'lekove i medicinski materijal'. Kako i ne bi branio kada mu je Mišković ujak a to se do sada nigde nije moglo čuti! Još zanimljivije je što takvu izjavu daje na B92, kao što i svaku odbranu od napada bilo na njega lično bilo na G17+ realizuje preko B92. Da nije to možda zato što je B92 dobila zgradu u zakup u kojoj je sada po veoma niskoj ceni od NBJ u vreme kada je on bio guverner? Nožda bi trebali sada i da se podsetimo da je pre godinu i nešto dana Mišković hteo da kupi RTV B92.

Sve ovo ukayuje da bi trebalo razmotriti objektivnost Insajdera i B92 jer postoje opravdani lazlozi da se poveruje da se u njoj prepliću jaki politiilki i ekonomski interesi.

Rešavanje korupcije - predizborna kampanja Vlade

, 13 2007 17:58:14 +0100

Pre nekoliko dana imai smo prilike da čujemo najnoviju vest a to je da zapljenjeno oko 500kg kokaina na graničnom prelazu sa Makedonijom! Naravno da to ima veze i sa Srbijom jer su upravo određene Srpske državljane optužili da su u tome učestvovali.

To je samo poslednja vest a prethodile su joj ostale vesti vezane za hapšenja raznih drugih kvazi mafija.Kažem kvazi jer se pod mafijom podrazumeva neka grupa koja radi neke ilegalne delatnosti i nema veze sa državnim aparatom.

Veličina i razmera ovih hapšenja nesumnjivo pokazuju da je svako od ovih hapšenja bilo zvanično imalo veze sa državom, bilo da se po veličini pljačke moglo se to zaključiti. To isto navodi na zaključak da je vlada znala ako ne i učestvovala u svim tim sumnjivim radnjama a odlučila se na akciju tek pred izbore i naravno ne zato što pretpostavlja da će joj to doneti političke poene, već zato čto ZNA da će od toga imati korist. Jer kakva bi to vlada bila ukoliko ne bi vršila istraživanja u kojima se kaže da je prvi problem Srbije korupcija i da snažan udar na korupciju može da donese veliku političku dobit.

Zato je vlada procenila da joj je bolje da sada pohapsi neke svoje ljude pa da im kao sudi jer joj je to veća dobit nego da izgubi izbore, pa posle toga da svi zajedno proadnu.

Zato vredi pažljivo pratiti šta će se sa svim tim silnim uhapšenim ljudima dešavati posle izbora, jer moguće da će neki od njih biti i pušteni na slobodu zbog nedostatka dokaza, kako se to obično kaže jer ipak - to su vladini ljudi!

Blog revolucija

, 13 2007 16:54:34 +0100

Rast Interneta od oko 10% godišnje je nešto što menja sliku sveta i njegovu misao brzinom svetlosti. Do sada je to za nas bila samo informacija da se gradi neka infrastruktura, i kada se na nju prikljulimo da možemo da vidimo neki sajt na kome stoje neke informacije uglavnom besplatne. Svaka informacija objavljena na sajtu bila je objavljena obično od ozbiljnih novniskih kuća koje imaju određenu uređivačku politiku ili od afirmisanih pojedniaca koji su (ne)zavisni. Uključivanje širokih narodnih masa u komunikaciju i publikovanje tekstova bilo je jako teško skoro i ne moguće ukoliko se ne registruje domen pa se onda krene u izradu sajta koji ako želi da se ažurira redovno mora satlno da kopa po HTML kodu. Zato su smišljeni CMSovi da bi se to olakšalo međutim to je i dan danas za profesionalne korisnike. Tako je sve to teško bilo sve do pojave - BLOGa!

To je pojava koja po meni zauvek menja sliku Interneta kao što Internet zauvek menja sliku sveta. Pojava koja izaziva revoluciju kod ljudi, jer samo shvatanje da imaju deo prostora na kome mogu nešto oni SAMI da kažu a da im to niko ne zabrani, i da to gleda ko god želi a ne samo odabrani je potencijal koji mora da izazove divljenje kod svakog čoveka!

Danas se može pisati o svemu i svačemu, mogu se razmatrati sve teme i na taj način informisati, kreirati mišljenje, uticanti na društvo. To je, po meni, fenomen koji baš ona neophodna povratna sprega između ljudi koja može u budućnosti da koriguje sve devijacije da promoviše dobre vrednosti da suzbija loše i da to šta je dobro a šta loše određuju posetioci!

Posebnost Intereta je i u tome što za razliku od televizije ili novina, na njemu se mogu objavljivati svi sadržaji i u znatno pogodnijem obliku nego što je to slučaj sa ostalim sredstvima komunikacije.

Zato živeo Internet - živeo BLOG!

Facebook generacija

, 13 2007 16:32:31 +0100

Danas kada živimo u svetu u kome se stvari preokrenu ne za jednu deceniju nego i za godinu dve, čini se da fenomena ima svuda oko nas. Jedan od njih koji svakako zavređuje pažnju je Facebook portal koji nudi nov vid socijalnih kontakata. Uzgred treba reći da je portal osnovan 2004. godine a da danasvredi oko 1.5 milijardi USDa - bar toliko mu je Microsoft ponudio da ga preuzme posle ponude Yahooa od 1 milijardu USDa.

Zašto je taj portal toliko zanimljiv? Na prvi pogled deluje jednostavno, a osnovao ga je danas 22-godišnji student Harvarda. Reč je o socijalnom portalu na kome se svako može ulogovati i razmenjivati svoj kalendar sa drugima, kao i informacije o drugim osobama. To je kao neki vid uređene trač oglasne table. Treba još reći da je mladić sin jednog imućnog oca koji je verovatno već imao informaciju o rastu takvog portala i uticaj da sa ključnim firmama sklopi dogovor o spajanju njihovih Intranet kalendara zaposlenih sa glavnim serverom (podseća li ovo na Bil Gatesa). Tako se Facebook proširio na 150 mil korisnika sa ogromnom tendencijom rasta jer u međuvremenu male firme žele da se povežu same.

Zaista deluje impresivno. Da li je mladić zaista to sve isprogramirao i osmislio ili mu je sve sa svojim vezama sredio otac ili je možda u pitanju možda i neššto ne tako legalno, to sada više nema veze, jer je firma pred IPOom (inicijalnom javnom ponudom za preuzimanje) i to više nego likvidna i legalna.

Deluje zaista jednostavno, samo poznajete direktore, napravite neki jednostavna proizvod koji oni hoće da kupe, dobijete novac pa platite profesionalce da to urade kako treba, posle se to procuje i svi hoće da to koriste i eto vama miliona! Da se kladim da niko od nas to neće uspeti! Razmislite zašto(možda odgovor na to pronađete u nekom od mojih narednih tekstova)!